Ekiden 2010

Pang! En daar gaat ie! Stoer, onverschrokken en vooral vol trots vlamt 'Remco Van Kempuh' uit de startblokken. Een tikje zenuwachtig dat wel. Hij had het er wel vaak over gehad in de aanloop. Thuis, bij zijn vriendin, samen met zijn vrind en in de kroeg maar ook met zijn hartloopclubje bij stichting Loopsport. De route was vooraf al uitvoerig doorgenomen en bekeken op zijn computer. De eerste wedstrijd hardlopen in zijn leven, en wat voor één. Na het 1e rondje over de atletiekbaan zat al zeker driekwart van het deelnemersveld achter hem. Gemoedelijk worden Remco's supporters toegelachen als hij de atletiekbaan verlaat voor zijn allereerste 5km wedstrijd. Geen centje pijn en vol goede moed. 24 minuten en 55 seconden later (netto-tijd) levert hij een werkelijk perfecte wissel af met 'Connie'.

Bij Connie was vooraf lichte paniek met betrekking tot de wissel. Er was namelijk niet geoefend, dat zou dan toch nooit goed kunnen gaan. Gelukkig was Murphy's wet niet van toepassing. 'Van Kempuh' wist, ondanks zijn toch wel licht zichtbare vermoeidheid, met een zeer elegante en gracieuze beweging het blauwe straten-team lintje over te dragen aan zijn opvolger. 'Connie' deed verwoede pogingen de wissel te laten mislukken. Gelukkig faalde hij jammerlijk. Hij kreeg teveel grip op het lint en voordat hij het wist was de wissel perfect. Voor ingewijden : Connie wordt ook wel de witte motor van het team genoemd. Hij straalde, zijn 2 witte melkflessen (incl littekens) straalden, en zijn team straalde. Het team was zelfs zo verzekerd van Connie's goede prestatie dat het relaxt het clubgebouw van atletiekverening AvPec binnenwaggelde om daar maar eens even een lekker bakkie te gaan doen. 80 cent voor een kopje koffie, zo hoort het. Hulde voor de prijzen aldaar. Coach Harold houdt ondertussen de tijd bij. Buurman Jim is nergens te bekennen. Later, bleken de vermoedens van het team juist : De buurman stond strak van de bananen en was al 2 uur bezig met inlopen.

Het mag bekend zijn dat buurman Jim de meest fanatieke en gedreven loper is van het team. Hij had dan ook iets goed te maken. Vorig jaar wist hij ondanks al zijn gedrevenheid zijn eigen wissel compleet te verprutsen door te lang bezig te zijn met inlopen en niet goed op te letten. Hierdoor heerst toch ook nog steeds een lichte spanning in het team. 'Connie' komt inmiddels moegestreden de atletiekbaan op gewaggeld voor zijn laatste 400 meter, zijn gezicht is getekend. Het team en supporters concentreren zich echter vol op Buurman Jim. Waar is ie?! Hij moet klaar staan voor de wissel. Jim is nergens te vinden. Een slimme ingeving van coach Harold brengt soelaas. Met hulp van de stadionspeaker wordt buurman Jim naar het startvak geloodst. 'BUURMAN JIM MELDEN BIJ HET STARTVAK' wordt er driemaal rondgeroepen tot hilariteit van alle toeschouwers. En warempel, vlak voordat Connie bij het wisselvak staat daar opeens Jim. In een laatste krachtsinspanning weet Connie zijn lint te overhandigen. En weg is Jim voor de 5km wedstrijd van zijn leven. Het team juicht, de toeschouwers juichen, de buurvrouw juicht ook.

Buurman Jim had van de week al eens 21:30 gelopen, maarrr met dien verstande dat hier bij opgemerkt dient te worden dat de omstandigheden toen perfect waren. De buurman had al aangegeven dit naar alle waarschijnlijkheid niet te gaan evenaren, dit zou te wijten zijn aan de wind. 22:43 later arriveert hij met een rode kop in het wisselvak. Een voor deze omstandigheden zeer goede tijd. Kieftermans zou de 4e loper van het team zijn. Hier was van te voren zeer goed over nagedacht. Er was iemand nodig met focus en scherpte voor de wissel met Jim. Een doldrieste Jim, waas voor ogen, rode kop rent het wisselvak in. In een onbewaakt ogenblik maakt Kieftermans zich het blauwe lint meester en knalt rap weg toegejuicht door de menigte. Jim, rent ook door als een doldrieste hengst, en komt er wat later achter dat hij mag stoppen. 'Veels teveel bananen gegeten' was zijn enige commentaar.

Kieftermans is 'on the move'. De 1e 2 kilometer is van de wind af. Het is één pure sprint. Met wel 18km per uur vliegt hij richting de wijde AA, inmiddels al zeker 7 man gepasseerd. Zijn GPS kan de snelheid niet aan en loopt te flipperen. Tot aan het keerpunt gaat het als de bliksem. Op het 5 kilometerpunt wordt 22:01 genoteerd. Een werkelijk uitmuntende tussentijd. Zijn positieve - eerste stukje van de wind af - splittactiek wierp zichtbaar zijn vruchten af. Kieftermans was echter wel degelijk zenuwachtig. Hij kende het parcour op zijn duimde en was angstig voor het laatste stuk : Er stond een straffe tegenwind. Listig als hij was probeerde hij aan te klampen bij een loper in een wit t-shirt voor hem. Na het 2 maal geprobeerd te hebben werd de handdoek in de ring gegooid. Kieftermans bleek niet in staat het gat van 50 meter naar de witte t-shirt loper te overbruggen. Er ontstond frustratie. De gang ging eruit. Op het 6km punt noteert zijn prachtige Garmin Forerunner gadget een dieptepunt : 11.5 per uur. Wat te doen. Nog 4km tegen de wind in. En dan opeens!

Een reddende engel, in het groen. 'Foetszie' of zoiets staat op zijn knalgroene trainingspak. Monter komt hij voorbij zetten. Nou, niks 'foetszie' dus. Kieftermans pakt direct zijn hengel en gooit hem uit en hup hij flikkert zijn laatste elastiek er ook nog achteraan. Deze buitenkans laat hij niet voorbij gaan. Het tempo vliegt weer omhoog. Veilig in de rug van de groene foetszie engel weet hij de harde windstoten te ontwijken. Even probeert hij de engel te helpen door weer voor hem te gaan lopen, al gauw wordt hij weer op zijn plaats gezet. De klad kwam er al snel weer in. Het laatste stukje : 'Foetszie' versnelt nog eens. Volgen is onmogelijk. De laatste 400 meter op de baan is een hel zonder deze engel. Moegestreden en zichtbaar gedesillusioneerd levert Kieftermans zijn blauwe lintje af aan Miquel, de volgende loper. Later nog even met deze engel gekletst, hij blijkt een zeer vriendelijke man.

Nu dus Miquel. Miquel is een verhaal op zich. Niemand had ooit gedacht dat hij tot grootse lopersdaden in staat zou zijn. Al eerder leverde hij puike prestaties op de 10km in broekland en de Van den enk crosloop. Door slinkse trainingen van coach Harold en geestelijke bijstand van zijn lieftallig rasta-vriendin, ontpopte Miquel zich afgelopen jaar langzaam tot één van de grootste concurrenten van Connie. 'Zenuwen' zijn Miquel overigens totaal vreemd, dat blijkt uit zijn hartslag vlak voor de wedstrijd, strak 60. Relaxt knalde hij weg voor zijn 5km, zijn mooie geverfde zwarte lange manen woeiden in de wind. Het publiek was muisstil. Zo'n fenomeen zie je niet vaak. Kenners weten het te waarderen. 22:21 later draaft hij het wisselvak in. Een uitstekende tijd. Aanspreekbaar is hij zeker niet. Hij is totaal kapot en wil eerst even 'quality time' voor zichzelf. Na een half uur uitlopen is hij er weer voor het team. De grootse verhalen ontstaan al snel weer. Onderweg zou ie 'Urby Emanuelson' van Ajax hebben gezien, met een skipak en snowboard, en met een carnavalspruik op. 'Urby' zou langs de route gestaan hebben samen met 2 jonge meisjes in bikini. Dat Miquel zijn verstand ergens langs de route had laten slingeren werd het team al snel duidelijk, al gauw werd niet meer geluisterd naar zijn wazige geraaskal. Er is overigens wel degelijk een relatie tussen lopen en de uitval van delen in de hersenen. Voor meer informatie hierover verwijs ik u graag naar coach Harold.

Miquel en Klossie (onze laatste loper) leveren (tot grote verbazing van Connie) wederom een perfecte wissel af. De immer lachende en grijnzende Klossie stoof weg voor zijn laatste 7,2km. Ook Klossie is wederom een verhaal apart. In zijn vroege jeugdjaren bij Rohda Raalte wist hij menig trainer te imponeren met zijn kwaliteiten die altijd neerkwamen op : hard schieten en hard lopen. De laatste jaren is Klossie echter geen schim meer van toen, weliswaar een paar toevallige uitschieters daargelaten. Zijn lichaamsgewicht speelt hem parten. Toch pakt hij het de laatste tijd weer erg goed op. Trainingslopen van 18km. Op de loopband in de sportschool. Zelfs zijn schattige vriendin zumbaaat (braziliaans dansen?) tegenwoordig. Erg goed. Zonder moe te lijken levert hij een puike tijd af : 34 minuten en 21 seconden. Na gefinisht te zijn babbelt hij direct weer een eind weg over tomaten en diverse aardappel-rassen. Het lijkt wel of het hem niets gedaan heeft. Deze heer Klossie is zeker klaar voor de halve marathon van Zwolle. Zijn directe concurrenten Connie en Miquel zijn gewaarschuwd. 

3:14:03. De eindtijd van stratenteam Frenkhouse Freggles. 1e bij de stratenteams (van de 5 die meededen). Een onbenullig grote wisselbeker van aa-sportprijzen die nu 1 jaar bij buurman Jim boven op de tv moet staan. Dat zal buurvrouw ook vast fijn vinden.

Er valt verder niets meer op aan te merken. Het was een prachtige dag, mede door de inzet van coach en reserveloper : Harold, de tomeloze inzet van de teamleden zelf en uiteraard het laaiende enthousiasme van alle aanwezige supporters. 

Foto's ekiden 2010