En zo kwam het dat ik vol goede moed op een mooie rustige zondagavond eind oktober 2009 richting een verzorgingseenheid voor bejaarde mensen in Raalte reed. De auto volgepakt met ingrediënten voor het maken van Jamie Oliver’s pompoen risotto. Bij het binnenkomen werd ik direct voorgesteld aan alle bewoners. Met interesse keken ze naar de immens grote ‘butternut pompoen’ die uit mijn kratje tevoorschijn kwam.
Volgens mevrouw K. leek het op een grote kaas en de nieuwsgierige mevrouw S.T smikkelde zelfs toen we even niet keken stiekem een stukje rauw op. De versgeplukte salie uit eigen tuin, vond mevrouw K maar niks, bah dat stinkt. Mevrouw S had vroeger een restaurant gehad in Ermelo, ze kende James Olif ook wel. Vroeger was ze altijd erg streng geweest voor haar koks, een kenau was ze, zoals ze hetzelf zij. De oud schoenmaker B maakte vele grapjes tussendoor waar mevrouw K elke keer hartelijk om lachte : ‘Boerenkool is ook altied lekker!’ en nadat zn balgje rond was ‘Ik ben nu 6 week’n over tiet’ of ‘Kep een veul’n in mn boeke’. Mevrouw S.T probeerde af en toe iets te vertellen, helaas kon ze niet echt meer uit haar woorden komen. Toch slaagden we erin om af en toe een kleine glimlach op haar gezicht te toveren. De bacon at ze langzaam op, de risotto zelf was bij haar na een uur ongeveer voor de helft op. Het ging niet snel, maar uiteindelijk lukt het dan toch.
Op de achtergrond heb ik nu al 15 keer het nummer ‘Ons dorp’ van Wim Sonneveld gehoord, een prachtig nummer daar niet van, maar niet 15 keer achter elkaar. Iemand had waarschijnlijk per ongeluk op de repeat knop gedrukt. Tijdens het uitbuiken eindelijk even een ander muziekje erin. Ingeborg had nog een leuk bandje muziek van vroeger. Het leek wel Russische polka muziek. Het bracht de sfeer dr even goed in. B zat even op de praatstoel, schaatsen dat vond ie vroeger toch zo mooi. Daar hadden ze toch zoveule skik mee gehad. En kattekwaad he, ja, veeeel kattekwaad hadden ze uitgehaald. De fietsen ophangen aan de droogmolen, dat waren nog eens tijden. Mevrouw K kon helemaal niet schaatsen, dat probeerde ze even en dan was het ‘Bam!’ en lag ze op dr gat. Ze vond dat B af en toe veel te hard schreeuwde, altied dat geschreeuw. Mevrouw S. zat alles in de hoek ginnegappend gade te slaan. Zij kan overal om lachen. Ze vroeg ook of er nog een tweede ronde kwam, hierbij subtiel doelend op het feit of ik nog eens langs wilde komen om voor hun te koken.
De bewoners waren het er allen over eens ‘een vervroegd kerstmaal’dat was het! Eens wat anders dan pasta of jappels. Ik kom zeker nog een keer terug, al is het maar om wederom te ervaren welk een compleet andere wereld er nog meer bestaat. Dan maak ik gewoon een lekkere oudhollandse boerenkoolstamppot met dikke worsten en spekjes, speciaal voor B.
