Nutella.

Even voor duidelijkheid en dat iedereen het dan ook direct weet. Ik ben totaal niet van de principes en regeltjes. Liefst zo weinig mogelijk van dat spul. Echter. Om mijzelf te beschermen tegen Nutella heb ik mezelf toch ertoe moeten dwingen een aantal regels in te stellen.

 

De meeste mensen weten het niet eens, maar ondergetekende is jarenlang verslaafd geweest aan Nutella. ‘S ochtends vroeg direct al op een broodje of beschuitje. Dan 2 boterhammen ‘s middags, liefst met zo’n dikke dubbeldikke laag erop. ‘s Avonds nam ik dan vaak geen Nutella. Dat kon er vaak niet meer bij na het standaard vla-met-bitterkoekjes toetje (vertel ik ook nog wel s over). Stiekem deed ik trouwens ook nog wel eens het mes in de pot. flinke laag dr op en dat geheel werd dan in 1 slag rechtstreeks doorgeconsumeerd.

 

Op een gegeven moment drong de realiteit tot me door : ik was verslaafd, ik kon gewoon niet meer zonder. Overal zag ik Nutella, het zat gewoon in mijn kop. Ik droomde zelfs al over Nutella mannetjes, die Nutella vervoerden in grote cementwagens en leegkieperden in mijn hongerige lichaam. Toen was ik eruit. Er moest maar eens paal en perk gesteld worden aan Nutella. En hoe moeilijk het ook was, ik heb me er door heen geslagen met hulp van een aantal strenge regels :

- er mag door mij (of vriendin) geen Nutella gekocht worden in Nederland,

- Nutella in het buitenland mag dus wel, hierdoor krijgen de vakanties altijd een bijzonder smakelijk extra’tje,

- in het buitenland (teveel) gekochte Nutella mag wel mee teruggesleept worden naar Nederland en mag daar dan ook worden geconsumeerd (zonde om weg te gooien),

- Gekregen Nutella mag je niet in de bek kijken (je kunt er immers niets aan doen, toch? weggooien is uiteraard zonde dus lekker opsmikkelen toch?)

 

Prachtige regels! Het heeft goed gewerkt. Mijn vakanties zijn culinair hoogstaand (Stokbrood met Nutella). De nare Nutella-mannetjes zijn verbannen uit mijn dromen en ik mis het eigenlijk niet als ik in Nederland ben. Op de boterham gaat nu als plaatsvervanger gewoon appelstroop. Ha. mooi. Genezen dus en toch weer niet helemaal.

 

Met name de laatste regel nekt mij de laatste tijd. Meer en meer mensen kennen tegenwoordig mijn Nutella-fobie (ja ja, wimpie dan lekker slim om er ook nog eens over te bloggen vent) en ook de strenge regels die ik daarbij hanteer. Het is ook zeker mijn eigen schuld, bij het nuttigen van wat freddy’s ben ik soms zo stom om daarover te beginnen. Wat gebeurt er dus bijvoorbeeld tijdens een weekendje mountainbiken in de Ardennen, er blijft een pot Nutella over (ja, zo’n grote van 750gram). Bijna niemand heeft er iets uit gehad, dus ik krijg vervolgens een volle driekwartkilo-pot Nutella mee naar Nederland. Kost me dan zeker 4 weken om het weg te krijgen. Daarna kost het me dan weer 2 maanden om af te kicken. Nog erger, vrienden die na hun skivakantie langskomen met nog onaangebroken volle potten Nutella’s. Ja, hadden ze over, gekregen zogenaamd, zat bij de prijs in of iets dergelijks. Bah, smoezen. Vervolgens zit ik dan weer een maand in de penarie. Het lijkt wel of ze het niet willen begrijpen.

 

Helemaal getergd werd ik gisteren in een boekenzaak waar ik het grote Nutella kookboek zag liggen met DRIEHONDERD inspirerende en smeuige recepten! WHOEAAARGH! Het boek bestaat dus echt he! Afschieten die schrijver! Vannacht slecht geslapen. Ik voel me niet goed. Nu nog twee volle 400gram potten in de proviandkast liggen. Maart, het wordt een zware maand.